Το «κρυφό» σχολειό τώρα και σε μεταπτυχιακό!

Αν πατήστε στο site του Μετσοβίου για μεταπτυχιακές σπουδές αρχικά όλα δείχνουν ρόδινα… Εντυπωσιακοί και βαρύγδουποι τίτλοι μεταπτυχιακών, μαθήματα και εργαστήρια που δείχνουν να ταιριάζουν άψογα στο «καλύτερο» πολυτεχνείο της χώρας. Τελικά ίσως οι επιστήμες και οι τεχνολογίες δίνουν το πιο ασφαλές καταφύγιο στα λαμόγια και τους βυσματίες! Χαρακτηριστικό παράδειγμα. Με ενδιέφερε εδώ και καιρό κάποιο μεταπτυχιακό πάνω στον αυτόματο έλεγχο. Το link από το ΕΜΠ σε μεταφέρει στο αντίστοιχο site. Η τελευταία ανακοίνωση για πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος έγραφε 2004-2005. Καμιά άλλη ανακοίνωση σχετικά με το αν θα ξαναγίνει το μεταπτυχιακό.
Φαντάστηκα λοιπόν ότι από τότε δεν ξανάγινε. Και ήμουνα και σίγουρος μιας και το γραφείο διασύνδεσης του ΑΠΘ που κατά τη γνώμη μου κάνει τρομερή και ποιοτική δουλειά, ενημερώνοντας για όλα τα υπάρχοντα μεταπτυχιακά, τα τελευταία χρόνια δεν έχει κάποια αναφορά για το εν λόγο μεταπτυχιακό. Όταν όμως από περιέργεια και μόνο, πήρα τηλέφωνο στη γραμματεία για να δω αν πρόκειται στο μέλλον να ξαναγίνει, ενημερώθηκα πως το μεταπτυχιακό γίνεται κανονικά κάθε χρόνο!, οι αιτήσεις εγγραφής έχουν διάρκεια 2 εβδομάδες! και μάλιστα, ναι γνωρίζουνε λέει, ότι το site έχει προβλήματα… Προβλήματα; Ήμαστε σοβαροί; Ε λοιπόν κύριοι του Μετσοβίου σε ποιους απευθύνεται το εν λόγω μεταπτυχιακό; Στους λίγους «μιλημένους» αποφοίτους του ΕΜΠ που ενημερώνονται από τους καθηγητές τους, τους ίδιους καθηγητές που θα διδάξουν στο μεταπτυχιακό; 150 μόρια είναι αυτά… Μάλιστα, ενημερώθηκα από την συμπαθέστατη γραμματεία ότι για φέτος δεν ξέρουν ακόμη εάν και πότε θα είναι η περίοδος των αιτήσεων για το 2009-10 μιας και το μεταπτυχιακό περνάει από μια φάση αξιολόγησης… Χμμ, Οπότε εγώ με το φτωχό μου το μυαλό βάζω 3 τινά. Ή τα περί αξιολόγησης είναι φούμαρα, ή ότι επειδή είναι τόσο «κρυφό» το μεταπτυχιακό δεν κάνει κανείς αίτηση! και δεν έχει λόγο ύπαρξης!!! ή ότι κάποιος φορέας του κράτους κατάλαβε τι λαμογιές παίζονται και ξεκίνησε κάποια έρευνα.. Ρε παιδιά, μιλάμε για το ΕΜΠ έτσι; Για το Μετσόβιο! Αν τέτοια πράματα συμβαίνουν εκεί, οι άλλοι τι πρέπει να κάνουν;;; Τελικά το πανεπιστήμιο Πατρών παραμένει από τα πιο οργανωμένα και αξιοπρεπή ιδρύματα…
Να γίνω καλόπιστος; Θα γίνω! Θέλω να πιστεύω ότι ναι έχει πρόβλημα το site. Ε λοιπόν φτιάχτε το!!!! Το θέμα όμως είναι πως αυτά τα μεταπτυχιακά προγράμματα ενισχύονται από το κράτος. Όλα αυτά τα κονδύλια που προέρχονται από τις τσέπες μας, πού πηγαίνουν όταν υπάρχει τόση μυστικότητα και αδιαφανείς διαδικασίες;
Οπότε κύριε Κωστάκη και κύριε Γιωργάκη ασχοληθείτε με τα σημαντικά θέματα του τόπου και αφήστε τις προεκλογικές εκστρατείες…, τα παπαγαλάκια και τους βαρβάρους… Οι βάρβαροι κρύφτηκαν στη δημόσια παιδεία…

Ο φασισμός του δημοσίου και άλλα...

Θα προσπαθήσω να τα πω απλά γιατί απλό είναι. Έχετε δει ποτέ να καπνίζουν σε κάποια ιδιωτική τράπεζα, στον χώρο αναμονής των πελατών ή στα διάφορα γραφεία εξυπηρέτησης των πελατών; ΟΧΙ, και βέβαια όχι, και αν ποτέ υπήρχε ένα τέτοιο περιστατικό θα ήταν κατακριτέο όχι μόνο από τον διευθυντή, διευθύντρια της ιδιωτικής τράπεζας αλλά πολύ περισσότερο από τους πελάτες δηλαδή εμάς!
Αλλά όχι! οι ίδιοι νόμοι φαίνεται πως δεν ισχύουν για το δημόσιο. Συγκεκριμένα στο υποκατάστημα της εθνικής τράπεζας Σόλωνος με Ιπποκράτους, κάθε, μα κάθε φορά που πηγαίνω για να καταθέσω το ενοίκιο μου, 2 τουλάχιστον υψηλόβαθμα στελέχη καπνίζουν απροκάλυπτα στον χώρο αναμονής των πελατών!!! Ντρέπομαι! Όχι για αυτούς τους «κυρίους» αλλά ντρέπομαι για τον εαυτό μου, που σαν κοτούλα δεν ψέλλισα ποτέ ούτε κιχ, Προσπάθησα μια φορά, πήγα να πω κάτι αλλά δεν τελικά δεν ασχολήθηκα… (τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν γιατί τους φοβήθηκα αλλά γιατί από μέσα μου πίστευα όπως οι περισσότεροι ότι δεν θα άλλαζε κάτι…). Και εδώ είναι το λάθος όλων μας φίλοι μου. Δε μιλάμε για τις μικρές αδικίες, για τα μικρά καθημερινά προβλήματα που καταπατούν τα δικαιώματά μας και για τα οποία είμαστε και εμείς υπεύθυνοι! Το καλό είναι πως με λίγη καλή θέληση μπορούμε να τα λύσουμε!!!
Αν ο άλλος είναι γαϊδούρι… εννοώ δεν μπορείς να περιμένεις να καταλάβει ένα γαϊδούρι (με το ξύλο ίσως.. αλλά αυτή είναι μια άλλη μέθοδος…). Πραγματικά τους κατανοώ τους «κυρίους» του υποκαταστήματος της εθνικής. Ίσως ποτέ κανείς δεν τους είπε κάτι, έστω με ευγενικό τρόπο, το παραμικρό, έστω μια μικρή ανάσα, μια υπόνοια ύπαρξης και άλλων ατόμων «κατώτερων» φυσικά των 2 κυρίων της ιστορίας μας, αλλά με τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα και ελευθερίες! Εκείνη τη στιγμή ήμασταν καμιά 30αρια άτομα που περιμέναμε να εξυπηρετηθούμε. Αν αντιδρούσαμε όλοι μαζί, πιστεύετε ότι θα συνέχιζαν να καπνίζουν οι εν λόγω κύριοι; Και αν συνέχιζαν, θα έπρεπε να μη πτοηθούμε και να χρησιμοποιήσουμε τις νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες, να καλέσουμε την αστυνομία, να κάνουμε καταγγελία ή δεν ξέρω εγώ τι, αλλά να δράσουμε και να γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι! Ναι ξέρω τι θα μου πείτε, έχετε απελπιστεί από τέτοια φαινόμενα και συμπεριφορές και λέτε δε γαμιέται; Εγώ θα κάνω τον κόσμο καλύτερο; Ναι εσύ! Αλλά στην Ελλάδα, το έχω ξαναπεί, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στα μικροαδικήματα, κλείνουμε με «νόημα» το μάτι στους υπόλοιπους, ώστε να κάνουν και αυτοί τα στραβά μάτια στην δικιά μας παρατυπία. Παρκάρει δηλαδή για παράδειγμα ο άλλος πάνω στο πεζοδρόμιο αλλά εντάξει μωρέ, δε μας πειράζει γιατί το χουμε κάνει και ‘μεις και έτσι σκοτώθηκε πρόσφατα μια γιαγιά με το εγγονάκι της (ή τραυματίστηκαν σοβαρά, δε θυμάμαι). Πρόσφατα ένας κολλητός ήταν για καφέ με ένα ξάδερφό του που είναι ανάπηρος, σε καροτσάκι. Ε ναι λοιπόν μαλάκα Έλληνα! τελικά οι ράμπες στα πεζοδρόμια για αυτό είναι!!! Κατάλαβες; Όχι για ντεκόρ... Για να μη πολυλογώ, δεν μπορούσε το παιδί στο καροτσάκι να φύγει από ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, αφού όλες οι ράμπες ήταν.. «κατειλημμένες» και χρειάστηκε να έρθει γερανός να πάρει τα αυτοκίνητα για να ανοίξει η ειδική ράμπα! Γελάτε ε; Θα έπρεπε να κλαίτε!!! Αν λοιπόν δείτε αυτοκίνητα παρκαρισμένα, μπροστά σε διαβάσεις, πάνω στα πεζοδρόμια, ή μπροστά σε ράμπες αναπήρων πάρτε τηλέφωνο την τροχαία!!! Τι είπα τώρα ε; Οι περισσότεροι θα με βρίζετε ήδη και οι υπόλοιποι δε θα αργήσετε, απλά βαρέθηκα τους υποκριτές, τους ελληνάρες και τους βισματίες. Κανείς δεν θα πει στον αστυνομικό, ναι πήγαινα με 200 ή ναι έχω πιει ένα μπουκάλι κανάντιαν! και είμαι επικίνδυνος. Αλλά θα πει, μα κοίτα κοίτα ο άλλος τρέχει πιο πολύ από μένα.. Οι περισσότεροι φοράνε ζώνη ασφαλείας για να μη τους γράψουν και όχι για να ζήσουν! Κανείς δε μιλάει για τους «περίεργους» διορισμούς γιατί ελπίζει κάποια στιγμή να δει το παιδί του εκεί πέρα και η λίστα δυστυχώς είναι ατελείωτη...
Θέλω να ελπίζω πως καταντήσαμε όπως καταντήσαμε όχι συνειδητά αλλά λόγω των δύσκολων καιρών και θεωρώντας αυτό τον κουτοπόνηρο τρόπο ζωής σαν τον τελευταίο τρόπο επιβίωσης. Πιστεύω όμως πως είναι ο λάθος δρόμος. Φτάνει πια…

Η αξιοκρατία μας…
http://www.diorismos.gr/Dpages/news/viewnews.php?nid=6391&type=1

Κάποτε...

Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις
εποχές, σήμερα έχει δύο.
Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες,
σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.
Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για
καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα
λέμε μέσω MSN και Skype.
Κάποτε είχαμε χρόνο να
κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε
το χρώμα του, να ακούσουμε το
κελάϊδισμα των πουλιών, να
νιώσουμε την ευωδιά του
βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα
βλέπουμε στην τηλεόραση.
Κάποτε παίζαμε με τους φίλους
μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο
Playstation.
Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από
κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.
Κάποτε κυκλοφορούσαμε με
ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών
και ήμασταν χαρούμενοι.. Σήμερα
κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών
και στεναχωριόμαστε που δεν
έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.
Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι
και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά
παίρνουμε άλλο.
Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65
τετραγωνικών και... ήμασταν
ευτυχισμένοι.. Σήμερα ζούμε σε
σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν
χωράμε μέσα...
Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα
περαστικό και τον ρωτούσαμε για
την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο
navigator.
Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης
και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα
πίνουμε
εμφιαλωμένο
και...αρρωσταίνουμε..
Κάποτε είχαμε τις πόρτες των
σπιτιών ανοικτές, όπως και τις
καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε,
βάζουμε συναγερμούς και έχουμε
και 5-6 λυκόσκυλα για να μην
αφήσουμε κανέναν να μας
πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε
κακός.
Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την
Κυριακή για να πάμε στην
εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί
είναι....μπανάλ. Και γιατί οι
παπάδες γίνανε μεσίτες και
επιχειρηματίες.
Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά
κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι
ενδιαφέρον να
δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια
και δεν μας αρέσει κανένα
πρόγραμμα.
Κάποτε μαζευόμασταν όλη η
οικογένεια γύρω από το
κυριακάτικο τραπέζι και
αισθανόμασταν ενωμένοι και
ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο
καθένας το δικό του δωμάτιο και
δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι
ποτέ...
Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν
ιδανικό.. Σήμερα είναι μαλακία.
Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν
συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.
Κάποτε μας μάγευε η φωνή του
Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας
ξεκουφαίνει
ο...Μακρόπουλος.
Κάποτε οι τραγουδίστριες
τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα
τραγουδούν με κάτι άλλο.
Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια
επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα
ντοκουμέντο είναι ένα
ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει
δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο
ένας το κεφάλι του άλλου.
Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση
κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ
Μάους, τον
Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα
βλέπουμε τους Power Rangers και τους
Monsters με όπλα και χειροβομβίδες
να σκοτώνουν και να
ξεκοιλιάζουν...τους κακούς..
Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με
τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό
δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι,
να κοιτάμε τον ουρανό, να
σιγοψυθιρίζουμε ένα
ρομαντικό τραγουδάκι και να
ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε
διακοπές στο
Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο
Μεξικό. Και ονειρευόμαστε
ταξίδια στο Θιβέτ.
Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη
λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...
Κάποτε νοιαζόμασταν για το
γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν
αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από
εμάς.
Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.
Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που
ΘΑ πάρουμε.
Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην
τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο
ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα
πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα
μας.
Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο
ταβερνάκι της γειτονιάς, με
κρασάκι, τραγούδι και
κουτσομπολιό.
Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά
εστιατόρια του Κολωνακίου.
Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις
αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό
είναι να γίνεις απλά
αναγνωρίσιμος.
Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο
αδελφός μας. Σήμερα μας
δανείζουν οι τράπεζες.
Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια
τους ανθρώπους. Τώρα τους
κοιτάμε στην τσέπη.
Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε χρόνο για τον
εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε
χρόνο για
κανένα....


Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν
Ζωή........