Τα "έξυπνα" γρανάζια!

Στις στάχτες των καμένων στρεμμάτων κανένας φοίνικας δε θα αναγεννηθεί. Και επειδή η μνήμη του Έλληνα τείνει να γίνει βραχυχρόνια θα ήθελα να αναφέρω ένα γεγονός που συνέβη την επομένη των φωτιών. Από τη βόρεια Ελλάδα στάλθηκαν στρατιώτες να βοηθήσουν τους πυροσβέστες. Δε θα μιλήσω για το πόσο βοήθησαν… ή τα λεφτά που έχασε το κράτος… αλλά για ένα συγκεκριμένο περιστατικό που δείχνει το πραγματικό πρόσωπο του νεοέλληνα. Μια ομάδα στρατιωτών στάλθηκε να καθαρίσει κάποιους δασικούς δρόμους από τα κλαδιά, τους κορμούς κτλ, υπό την αρχηγεία ενός δασοφύλακα ο οποίος ήταν υπεύθυνος να τους δείξει που να πάνε και τι να κάνουν. Όταν η ώρα πήγε 12 το μεσημέρι! Όχι το βράδυ!, ο εν λόγω κύριος συνηθισμένος από το καθημερινό του ωράριο λέει στους στρατιώτες.

– Εγώ φεύγω!

Δεν θα πω τίποτε άλλο. Δε θα τρελαθώ σήμερα αγαπητή Γεωργία. Μου τέλειωσε ο θυμός. Το κακό με πολλές δημόσιες υπηρεσίες ξεκινάει από τους προϊσταμένους και τους παλαιούς, με αποτέλεσμα οι καινούργιοι που μπαίνουν στις υπηρεσίες να πατούν στα βήματα που χάραξαν τα παραπάνω «αλάνια», ακόμα και αν στην αρχή έχουν όλη την καλή διάθεση να προσφέρουν. Και αν δουλέψουν λίγο παραπάνω, καλά, δεν αναφέρομαι σε ολόκληρο 8ωρο.., προς θεού, θα ακούσουν και το κλασσικό.

– Καλά μαλάκας είσαι;

Μια ακόμη υπηρεσία όπου το ωράριο δεν τηρείται καθόλου είναι η Δημοτική Αστυνομία. Και πολλοί είναι οι λόγοι που γίνεται αυτό. Αλλά αν γνωρίζει κανείς τι μισθό παίρνουν αυτά τα παιδιά και τι ωράρια δουλεύουν δεν πρόκειται να ξαναψηφίσει κανένα κόμμα ποτέ ξανά. Τώρα, ομιλίες, συγκεντρώσεις, ντιμπέιτ και λόγια, λόγια, λόγια, ανούσια λόγια, τα ακούω βερεσέ. Λύστε κύριοι πρώτα τέτοιου είδους προβλήματα όπως τα παραπάνω και θα δείτε πως όλα θα ακολουθήσουν. Τα γρανάζια είναι χαλασμένα και εμείς αντί να τα φτιάξουμε ή να τα αλλάξουμε, αλλάζουμε αυτούς που βάζουν μπρος τη μηχανή με άτομα που ποτέ δε θα νοιαστούν να δουν αν τα γρανάζια χάλασαν, πόσο μάλλον να τα αλλάξουν.

Μήπως η μονιμότητα του δημοσίου πρέπει επιτέλους να καταργηθεί;