Για πολλούς ανθρώπους οι Κυριακές κρύβουν μια μελαγχολία. Μέχρι το μεσημέρι όλα είναι καλά. Η εκκλησία, το αντίδωρο, η κυριακάτικη εφημερίδα, ένας καφές με παρέα, το οικογενειακό μεσημεριανό για όσες οικογένειες μαζεύονται και τρώνε μαζί, ή φαγάκι έξω, κρασάκι ρέει άφθονο, μεσημεριανή κυριακάτικη σιέστα, απογευματάκι με μια δυο τρεις μπύρες με κολλητούς…
Ωστόσο, λίγο αργότερα αρχίζει αυτή η μελαγχολία της Κυριακής. Είναι η βδομάδα που τελείωσε; Η εβδομάδα που αρχίζει; Το σχολείο, η δουλειά, οι υποχρεώσεις πάντα ξεκινούσαν και ξεκινούν Δευτέρα! Τα ταξίδια συνήθως τελειώνουν Κυριακές… Φίλοι αγαπημένοι φεύγουν… Το αναπόφευκτο ξεκίνημα μιας βδομάδας εγνοιών και προβλημάτων.
Μια μέρα πολύ καλύτερη από καθημερινή χωρίς έγνοιες και δουλειές πώς γίνεται να κρύβει αυτή τη θλίψη; Πώς εξηγείται; Μήπως τελικά θέλουμε να μην έχουμε ελεύθερο χρόνο; Θέλουμε να έχουμε προβλήματα και να γκρινιάζουμε συνεχώς; Μήπως απλά δεν ξέρουμε να ζούμε και να χαιρόμαστε τη στιγμή;
Μήπως ο ελεύθερος χρόνος της Κυριακής θέλει να μας δείξει τη ματαιοδοξία της ζωής μας, την αδυναμία μας να επικοινωνήσουμε πραγματικά με τους ανθρώπους που αγαπάμε; Να μας δείξει το πόσο δεν μας αρέσει η δουλειά μας;
Το θέμα είναι πως όλες αυτές οι βδομάδες που θέλουμε να τελειώνουν και όλες οι συννεφιασμένες Κυριακές, είναι μέρος της ζωής μας. Δε μπορεί να ζούμε μόνο Παρασκευές και Σαββάτα! Και ο χρόνος που φεύγει δε γυρνάει πίσω.
Δύο αράδες δε θα διώξουν τη μελαγχολία… ένας φίλος, μία φίλη, ένα χάδι, μια κουβέντα ίσως μπορούν....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου